روانشناسی

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: اجتماعي - زنان

يك روانشناس دومين علت مرگ و ميرها در كشورمان را «خودكشي» اعلام كرد و گفت: اهميت اين موضوع زماني محرز مي‌شود كه بدانيم قربانيان اصلي اين نوع مرگ، زنان هستند.

به گزارش خبرنگار «زنان» ايسنا دكتر حسن‌زاده در كارگاهي كه به مناسبت روز جهاني بهداشت روان در موسسه تحقيقات، بازتواني و بهبود زندگي زنان برگزار شد، خاطرنشان كرد: آمار خودكشي زنان در جهان 15 در هر 100 هزار نفر و اين آمار در انگلستان 2 در 100 هزار و در هندوستان 148 در هر 100 هزار نفر گزارش شده است.

وي هندوستان را پايتخت خودكشي زنان در جهان و بعد از آن بيشترين آمار خودكشي زنان را متعلق به چين دانست و گفت: در ايران بيش از 50 درصد خودكشي‌ها، به روش خودسوزي است.

اين روانشناس عوامل اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي و زيست‌شناسي را در افزايش خودكشي تاثيرگذار خواند و تصريح كرد: با توجه به عوامل اجتماعي، هر چه تغييرات در جامعه بيشتر باشد و يا بر اساس عوامل فرهنگي، سنتها و باورهاي مردسالارانه در جامعه شدت بگيرد، آمار خودكشي نيز افزايش مي‌يابد.

وي دو طبقه بسيار مرفه و فقرا را بيشتر در معرض اقدام به خودكشي دانست و بيان كرد: بايد توجه داشت خودكشي از منظر زيست‌شناختي داراي ژن مستقلي است كه حتي از بيماريهاي رواني نيز جداگانه عمل مي‌كند.

حسن زاده با بيان اين كه خودكشي پديده فراگيري است كه مورد غفلت واقع شده است، ادامه داد: 70 درصد كساني كه خودكشي كرده‌اند، قبل از اين اقدام به پزشك مراجعه كرده‌ ولي در ادامه جدي گرفته نشده‌اند. همچنين 90 درصد كساني كه خودكشي مي‌كنند، دچار يك جنون آني مي‌شوند و 80 درصد كساني كه خودسوزي كرده و سپس نجات مي‌يابند، از اقدام خود پشيمان مي‌شوند.

به گفته وي گرچه آمار كساني كه در جهان خودكشي كرده‌اند، زياد است؛ اما آمار اقدام‌كنندگان به خودكشي 10 تا 20 درصد آن است؛ ضمن اين كه از هر 6 فرد افسرده يك نفر اقدام به خودكشي مي‌كند.

كم حرفي، گوشه‌گيري، بيان حرفهاي مايوس‌كننده علايم هشداردهنده خودكشي است

به گزارش ايسنا، دكتر حسن‌زاده در ادامه اين كارگاه علائم هشدار دهنده فرد در معرض خودكشي را كم حرفي، گوشه‌گيري، بيان حرفهاي مايوس‌كننده و گفتن جملاتي نظير اين كه «كاهش مي‌مردم» يا «آخرش كه چي؟» دانست و تاكيد كرد: در مواجهه با اين افراد نبايد نصيحت كرد؛ چرا كه اين فرد دچار نزديك‌بيني رواني و دايره ديد آن نسبت به مسايل اطراف محدود و تنگ شده است.

وي با بيان اين كه خودكشي، هيچ درماني با قرص و آمپول ندارد، خاطرنشان كرد: ايمان به خدا، وجود كودك در منزل و حمايتهاي اجتماعي عوامل مهم حفاظت‌كننده در برابر خودكشي هستند.

حسن زاده با اشاره به درج خبرهاي خودكشي در رسانه‌ها بيان كرد: اين گونه خبرها نبايد در صفحه اول روزنامه با تيترهاي تحريك‌آميز درج شود و در آن به جزئيات فرد اقدام كننده به خودكشي و نحوه اقدام آن نيز پرداخته شود.

وي با بيان اين كه در خصوص خودكشي برخي باورهاي غلط وجود دارد، ‌گفت: از جمله اين باورها اين است كه «هر كسي از خودكشي حرف مي‌زند، ‌خود را نمي‌كشد» ؛ «به كساني كه مي‌خواهند خودكشي كنند نمي‌توان كمك كرد» ؛ «خودكشي در بعضي خانواده‌هاي خاص وجود دارد» ؛ «از افراد نااميد و افسرده نبايد درباره خودكشي پرسيد چون موجب تشويق آنها مي‌شود» و يا اين كه «اگر كسي از يك اقدام به خودكشي نجات يافت ديگر خطري او را تهديد نمي‌كند.»

هر 40 ثانيه يك نفر خودكشي مي‌كند

زنان خانه‌دار بيشتر خودكشي مي‌كنند

آمار خودكشي از مرز يك ميليون نفر به 5/1 ميليون نفر در سال افزايش مي‌يابد

به گزارش ايسنا، دكتر ضيايي، رييس مؤسسه تحقيقات، بازتواني و بهبود زندگي زنان نيز با بيان اين كه در سال 2000 ، يك ميليون نفر در دنيا بر اثر خودكشي جان خود را از دست دادند، گفت: در هر40 ثانيه يك نفر در دنيا خودكشي مي‌كند.

به گفته وي، آمار خودكشي‌ها، به حدي جدي است كه حتي در مقابل مرگهاي سالانه ناشي از قتل (500 نفر در دنيا) بيشتر است.

وي با اشاره به پيش‌بيني سازمان بهداشت جهاني مبني بر اين كه آمار خودكشي در سالهاي آينده از مرز يك ميليون نفر در سال به 5/1 ميليون نفر خواهد رسيد، بيان كرد: زنان متاهل، مردان مجرد و بالاي 30 سال و افراد بين 15 تا 44 سال جزو گروههاي اجتماعي هستند كه بيشترين اقدام به خودكشي را دارند؛ از سوي ديگر در حال حاضر بسياري از آمارهاي پزشكي قانوني نشان مي‌دهد كه تعداد خودكشي‌ها در جوانان نيز قابل توجه است؛ چرا كه قدرت مقابله با مشكلات در آنها بسيار كم به نظر مي‌رسد.

رييس مؤسسه تحقيقات، بازتواني و بهبود زندگي زنان با بيان اين كه اقدام به خودكشي، تنها محدود به بيماران رواني نيست، افزود: تنها 25 تا 30 درصد بيماران رواني اقدام به خودكشي مي‌كنند و نكته قابل توجه اين است كه بدانيم درصد قابل توجه اين افراد بيماري رواني ندارند.

به گفته وي خودكشي يك مرگ طبيعي نيست و به خاطر اثرات مخربي كه در زندگي اطرافيان مي‌گذارد، بايد مورد بررسي و تأمل همه جانبه قرار گيرد.

وي با اشاره به آمار خودكشي يا خودسوزي زنان در كشورمان گفت: در سه استان كرمانشاه، كردستان و كهگيلويه و بوير احمد، درصد خودكشي زنان به 38 درصد مي‌رسد و بعد از آنها استانهاي بوشهر و خوزستان داراي آمار قابل توجهي در اين زمينه هستند.

ضيايي، اصلي‌ترين علت اين خودكشي‌ها و خودسوزي‌ها را خشونتهاي خانگي عليه زنان اعلام و بيان كرد: در مناطق عشايري و سنت‌نشين كه باورها و اعتقادات نادرست، بيش از ساير مناطق حاكم است، ميزان خودكشي‌ها بيشتر گزارش شده است.

وي عامل ديگر خودكشي در زنان را عدم حمايتهاي اجتماعي مناسب عنوان و تصريح كرد: جوامعي كه زنان بيشتر نقش خانه‌داري داشته و تحرك اجتماعي كمتري دارند نيز، بيشتر دست به خودكشي مي‌زنند.

 

نوشته شده توسط در سه شنبه چهاردهم تیر 1384 ساعت 11:57 موضوع | لینک ثابت

مقدمه

با توجه به اينكه علل پرخاشگري در مقاله ديگري در همين فصل‌نامه مطرح شده است، لذا در اين جا ما صرفاً به روش درمان اين علامت مي‌پردازيم.

تذكر اين نكته ضروري است كه پرخاشگري يك اختلال نيست بلكه تظاهر اختلالات ديگر است گاهي پرخاشگري به علت بيماري نيست، شايد بزرگترين اشتباه احتمالي در كنترل بيمار پرخاشگر ناديده گرفتن يك بيماري عضوي به عنوان علت اين هيجان باشد. علت‌يابي رفتار خشن، اولين اقدام جهت ارزيابي رفتار مذكور است و كنترل پرخاشگري بر اساس علت استوار است .

مراحل مختلف كنترل پرخاشگري

مرحله اول ؛ ايمني

محيط ايمني ايجاد كنيد؛ زماني كه مطمئن شديد امنيت كافي داريد، معاينه را شروع كنيد. محيط امن جهت پزشك، پرسنل و بيماران ديگر و خود بيمار ضروري است.

الف) خودتان را در معرض خطر قرار ندهيد؛ مثلاً اتاق در بسته نباشد. كليد در قفل نباشد، اسلحه نگهبان گلوله نداشته باشد، اشياء برنده و تيز و خطرناك از دسترس بيمار دور باشد، فضاي اتاق محدود باشد و امكان ترك اتاق براي شما فراهم باشد.

ب) محيط محرك‌هاي شديد نداشته باشد. (محرك‌هاي نوري ، صوتي و غيره).

ج) از محافظ و نگهبان بخواهيد اقدامات زير را انجام دهد:

•  اگر نياز باشد به كمك شما بيايند (در دسترس باشند).

•  در محدود كردن بيمار كمك كنند.

•  بيمار را خلع سلاح كنند و تا خلع سلاح نشده است، او را معاينه نكنيد.

• 1. مرحله دوم ؛ تعديل موقعيت

الف) مصاحبه ماهرانه مي‌تواند پرخاشگري را كم كند و عدم تسلط در مصاحبه اوضاع را بحراني مي‌كند.

ب) قبل از مواجهه با اين بيماران رفتارهاي غيرپرخاشگرانه و آرام بودن را تمرين كنيد .

ج) از نزديك شدن به فرد پرخاشگر اجتناب كنيد (حداقل 5/1 متر با بيمار فاصله داشته باشيد).

د ) رفتارهاي خطرناك انجام ندهيد(مثل تهديد كردن و تحقير كردن و بحث كردن).

هـ) رفتار و كلامي آرام داشته باشيد.

و) كلام صريح ، واضح و ساده‌اي داشته باشيد تا بيمار دچار سوء ظن و ابهام نشود. با صداقت و مستقيم صحبت كنيد.

ز) خوب گوش كنيد.

ح) بيمار حق انتخاب داشته باشد؛ مثلاً به بيمار گفته شود كه بنشينيد و به او نوشيدني يا خوراكي تعارف شود .

ط) محدوديت‌ها با خشم انجام نگيرد.

ي) به بيمار آرامش بدهيد طوري رفتار كنيد كه به او كمك مي‌كنيد تا بر رفتارش كنترل داشته باشد.

د) در مصاحبه، مواجهه‌سازي و مچ‌گيري انجام ندهيد.

• 2. مرحله سوم ؛ ارزيابي مختصر اوليه

الف) ارزيابي در ضمن 5 دقيقه انجام شود .

ب) مواردي كه در بررسي اوليه به آن توجه مي‌شود، عبارتند از تاريخچه مختصر، معاينه فيزيكي، معاينه رواني كه اين قسمت در مقاله ديگر آمده است .

ج) تشخيص افتراقي

مهمترين آنها دليريوم 1 ، مانيا 2 ، اسكيزوفرنيا 3 ، اختلالات شخصيت مثل ضد اجتماعي ، مرزي و مسائلي مانند تمارض مي‌باشد .

د) در معاينه رواني و فيزيكي توجه به چند نكته ضروري است:

•  افراد مسن ممكن است ضربه به سر را فراموش كنند. بطور كلي هميشه در پرخاشگري سر يا هر مورد ديگر بايستي معاينه شوند.

•  ارزيابي نورولوژيك بايد در نظر گرفته شود و حداقل به حركات اندام‌ها، چشم‌ها و اندازه مردمك و قرينه بودن صورت توجه شود.

•  به علائم حياتي توجه جدي نشان دهيد.

•  مهمترين پيش‌بيني‌كننده پرخاشگري ، رفتارهاي گذشته فرد است.

•  استفاده از مقياس پرخاشگري به شما در ارزيابي بيمار كمك مي‌كند.

•  اگر با صحبت كردن و مشاوره با مراجع پرخاشگري او آرام نشد، درمان دارويي تجويز مي‌شود.

درمان دارويي

الف) پيشگيري

اگر پرخاشگري شدت كمي دارد، داروي خوراكي استفاده شود. به بيمار توضيح دهيد كه اين دارو شما را آرام مي‌كند.

ب) آرام كردن سريع با بنزوديازپين‌ها 4

•  ميزان زيادي از داروي بنزوديازپيني به بيمار داده مي‌شود .

•  براي بي‌قراري ناشي از محروميت از داروهاي آرام‌بخش، بنزوديازپين‌ها مفيدترند.

•  مي‌توان تلفيقي از بنزوديازپين‌ها و آنتي‌سايكوتيك‌-ها را استفاده كرد.

•  بنزوديازپين‌ها عوارض اكستراپيراميدال داروهاي آنتي سايكوتيك را ندارند.

•  لورازپام 5 ( Ativan) تنها بنزوديازپيني است كه تزريق عضلاني آن به خوبي جذب مي‌شود.

•  دليريوم ترمنس ( ناشي از محروميت الكل ) با بنزوديازپين كنترل مي‌شود.

•  فرمول استانداردي جهت تجويز ميزان بنزوديازپين جهت كنترل پرخاشگري نداريم ولي مي‌تـوان 5/0 تا 4 ميلي‌گرم لورازپام را تزريق كرد يا 5 تا 20 ميلي‌گرم ديازپام را به آرامي تزريق نمود. مي‌توان تزريق ديازپام يا لورازپام را حتي هر نيم تا يكساعت تكرار كرد تا بيمار آرام شود. بيماراني كه محروميت از داروهاي آرام‌بخش دارند، شايد به ميزان بالاي داروي بنزوديازپيني جهت كنترل پرخاشگري نياز داشته باشند.

•  اگر بيمار مشكل تنفسي شديد دارد، داروي بنزوديازپيني داده نشود.

•  احتمال دارد با مصرف بنزوديازپين بيمار دچار پرخوابي شود و يا برعكس بي‌قرار گردد. اگر بي‌قراري زيادي داشته باشد( مثل بيمار‌ان داراي اختلال شخصيت) هالوپريدول 1 تجويز گردد.

ج) آرام كردن سريع با آنتي‌سايكوتيك‌ها

•  يك راه استاندارد، دادن آنتي سايكوتيك ها به بيمار بوده و دادن اين دارو هر نيم‌ تا يكساعت به بيمار است تا اينكه آرامش پيدا كند. داروهاي هالوپريدول (5-10 ميلي‌گرم) با 25 ميلي‌گرم كلرپرومازين 2 يا 10 ميلي‌گرم تيوتكسين 3 را مي‌توان تزريق كرد؛ اغلب بيمار‌ان با ميزان محدود دارو كنترل مي‌شوند ولي چنانچه آرام نشد، مي‌توان 5 تا10 ميلي‌گرم هالوپريدول را هر نيم تا يكساعت تكرار كرد تا آرام شود. غالباً قبل از رسيدن به سطح 50 ميلي‌گرم دارو، بيمار كنترل مي‌شود. داروي خوراكي در عرض 30-0 دقيقه و تزريقي 15-10 دقيقه مؤثر مي‌شود. تزريق وريدي هالوپريدول هم امكان‌پذير است ولي FDA 4 هنوز اين روش را تأييد نكرده است.

•  گرچه امكان تزريق پياپي دارو به شيوه فوق وجود دارد چنانچه بعد از 3 تا 4 بار تزريق بيمار آرام نشد، با روانپزشك تماس بگيريد.

•  گاهي بدليل اكاتزيا 5 (بي‌قراري) ناشي از آنتي‌سايكوتيك، بيمار با آنتي‌سايكوتيك ناآرام‌تر مي‌شود كه مي‌توان براي اين بيمار 50 تا 100 ميلي گرم ديفن‌هيدرامين 6 خوراكي يا عضلاني تجويز كرد.

•  حدود 40% موارد ديس‌توني در اثر مصرف آنتي سايكوتيك ايجاد مي‌شود كه آمپول بي‌پريدن 7 5 ميلي‌گرم تجويز مي‌شود. مي‌توان همزمان با تجويز دفعه اول آنتي سايكوتيك اين دارو را داده و از عارضه ديس‌توني جلوگيري كرد.

•  اگر بيمار جابجائي مهرة كمري يا گردن دارد، سعي شود آنتي سايكوتيك تجويز نگردد.

•  ميزان دارويي كه جمعاً بيمار را آرام كرد، محاسبه كنيد و بصورت منقسم در روزهاي آينده براي او تجويز كنيد.

•  جهت تجويز بنزوديازپين و آنتي سايكوتيك‌ها براي بيمار با مشكل مغزي مثل خونريزي و ورم مغزي با متخصص جراحي مغز و اعصاب، هماهنگي انجام گيرد.

داروهاي ديگري كه مي‌توان تجويز كرد :

•  داروهاي مخدر: جهت كنترل بي‌قراري و درد بعد از عمل ياانفاركتوس ميوكارد.

•  ترازودون: بصورت خوراكي 25 تا 100 ميلي‌‌گرم براي بيماران بي‌قرار تجويز مي‌شود.

•  بتابلاكرها( مثل پروپرانولول 8 ) و داروي بوسپيرون 9 ، اين داروها هم در زمان پرخاشگري(فاز حاد) مصرف نمي‌شود ولي بعد از آسيب مغزي ممكن است تجويز شوند.

•  ليتيم 10 و كاربامازپين 11 هم در كنترل پرخاشگري دوره‌اي ممكن است استفاده شوند.

چنانچه با درمان دارويي به نتيجه نرسيديد، مي‌توان با صلاحديد روانپزشك براي بيمار ECT 1 شروع كرد.

مهار فيزيكي

به عنوان آخرين راه حل از مهار فيزيكي استفاده كنيد .

موارد كاربرد مهار فيزيكي :

• 1. تهديد به سلامت جسمي خود و ديگران

• 2. سرپيچي از استراحت و تغذيه (در صورتي كه هيچ راه ديگري نداريم) .

• 3. تقاضاي خود فرد جهت كنترل بر رفتارش

موارد منع محدوديت جسمي :

•  صرع .

•  مشكلات قلبي عروقي جدي .

•  جابجايي مهره‌ها.

روش مهار كردن

به بيمار بگوئيد كه مهار جهت كنترل رفتارهاي اوست. جهت مهار مي‌توان از مهارهاي چرمي كه اندام‌ها را تثبيت مي‌كند، استفاده مي‌شود همچنين ملحفه و ژاكت محدود كننده هم مي‌توان استفاده كرد گرچه مهارهاي چرمي خطر كمتري دارند.

•  ترجيحاً از 5-4 نفر جهت مهار بيمار استفاده مي‌شود.

•  يك نفر مسئول تيم مهار است و با بيمار صحبت مي‌كند.

•  يكي از اعضاي گروه درماني بعد از درمان همواره در معرض ديد بيمار باشد و به او اطمينان بدهد .

•  در ضمن مهار بايد بگونه اي باشد كه پاهاي بيمار از هم باز باشد يك دستش كنار پهلو و دست ديگر روي سرش قرار گيرد.

•  مهار طوري باشد كه در صورت لزوم تزريقات وريدي را بتوان به آساني انجام داد.

•  سر بيمار كمي بالاتر از سطح بستر باشد تا احساس آسيب‌پذيري او را كم كرده و احتمال آسپيراسيون را كاهش دهد.

•  مرتباً مهارها از نظر ايمني و راحتي كنترل شوند.

•  پس از مهار كردن بيمار بالينگر شروع به درمان و مداخله كلامي مي‌كند.

•  مدتي بعد از مهار، مهارها را با فواصل 5 دقيقه برداريد تا اينكه بيمار فقط دو مهار فيزيكي داشته باشد. هر دو مهار باقي مانده بايد به طور يك جا برداشته شوند . زيرا نگهداشتن بيمار فقط با يك اندام مهار شده كار قابل توصيه‌اي نيست.

•  هميشه بايد به طور كامل دليل استفاده از مهار فيزيكي، سير درماني و پاسخ بيمار به درمان ضمن مهار فيزيكي را ثبت كنيد.

•  علائم حياتي تا يكساعت هر 15 دقيقه و بعد از آن هر يكساعت چك شود.

•  به تغذيه بيمار، گرما و سرماي محيط و نياز به دستشوئي او توجه شود.

•  هر يكساعت تمرين عضلاني جهت كنترل ضعف عضلاني انجام شود.

•  هر گونه تغيير رنگ و دماي پوست و ضعف يا نبودن نبض در اندام‌ها و يا تغيير جدي علائم حياتي باعث خاتمه مهار مي‌شود.

 

نوشته شده توسط در سه شنبه هفتم تیر 1384 ساعت 11:50 موضوع | لینک ثابت